روضۀ حضرت امام محمد باقر(علیه السلام) من باقر علمِ هَل أتایم آزادۀ دشت کربلایم من خاطره بی شمار دارم یک عالَمه یادگار دارم از عمرِقریبِ شصت ساله پنجاه و سه سال اشک و ناله انبوه بلا کشیده ام من قرآن سرِ نیزه دیده ام من گودال به پیش روی من بود دیدم که امام بی کفن بود گودال بخون نشسته بود و صد نیزه به تن شکسته بود و مظلوم بزیر دست و پا بود مظلومه به وامحمدا بود دَه مرکبِ تیز، چشم بس

روضۀ حضرت مسلم(علیه السلام) این دل برای قافله اَت شور می زند دشمن به طبلِ جنگ، چه ناجور می زند نامی دگر به کوفه ز مکتب نمانده است جایی برای مقدم زینب نمانده است یک لحظه هم تحملِ سقا نمیکنند جز با عمود یاریِ آقا نمیکنند مَغرب پُر است پُشتِ سرِ نایبُ الامام وقت عشاء سَبِّ تو هَل أتا تمام چیزی نمانده اهل حرم دربدر شوند طفلان یتیم و شیرزنان بی پسر شوند برگرد ای غریب که ر

یا حسین(علیه السلام) ادرکنی شکرِلله که حق را به من آموخت حسین شعلة حُبِ علی ،در دلم اَفروخت حسین هر کسی عبد حسین است ،همان عبد خداست با خدا حرف زدن را بمن آموخت حسین آری از روز ازل بود، که با دستِ خودش مِحنتِ فاطمه را در دلم اَندوخت حسین با صدای سخنِ عشق ، به دنیا فرمود: ذره ای دینِ خدا را به تو نفروخت حسین با ستمکار ، سخن از درِ تذلیل نگفت ذلت و خواری و لبخند ! نیاموخت حسین

روضة ورود به کربلاهمرهان بار گشایید که مقصد اینجاست بخدا قتلگه آل محمد اینجاست کربلایی که شنیدید ز جدم، همه دم خود گواه است،که غمخانة احمد اینجاست بعدِ آوارگی و رانده شدن از حرمم حرم فاطمه و مَلجأ و مشهد اینجاست هیچکس خسته نباشید به این خسته نگفت تا بدانیم که جای غمِ بی حد اینجاست چشم بارانیِ زینب بخدا شرح دهد خونم آنجا که به گودال بریزد اینجاست بعد از آن عصر،که هفتاد و دو

السلام و علیک یاجوادالائمه علیه السلامدوباره حُجرۀ دربسته، باز کرب و بلادوباره تشنه لب اولاد سیدالشهدادوباره مار گَزیده، دوباره پاره جگرخدا! چه میگذرد بر جواد ابنُ رضادوباره زهرِ جفا نذرِ سفرۀ افطارو باز هلهله و دست و پا زدن، تنهاچه فرق میکند، انگار حُجره شد گودالچه فرق میکند اصلاً، مدینه با اینجانبود نیزه ولی خندۀ تمسخُر بودهجومِ کوفه نَه، رقصِ کنیزکان اما…کنیزکانِ جفا جویِ هرزۀ بدگویکه بَدترند ز